تأثیر ترکیب دو شیوۀ تمرینی مشاهده و سایهزنی بر یادگیری مهارت پرتاب دارت | ||
| رشد و یادگیری حرکتی ورزشی | ||
| مقاله 7، دوره 10، شماره 3، پاییز 1397، صفحه 431-450 اصل مقاله (442.62 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی Released under CC BY-NC 4.0 license I Open Access I | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jmlm.2019.249629.1335 | ||
| نویسندگان | ||
| نرگس عبدلی* 1؛ نسرین پارسایی2؛ حسن رهبان فرد2 | ||
| 1دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران | ||
| 2استادیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر ترکیب دو شیوۀ تمرینی مشاهده و سایهزنی بر یادگیری مهارت پرتاب دارت صورت گرفت. بدینمنظور 60 دانشآموز دختر دبیرستانی داوطلب (19-17 سال)، انتخاب شدند و بعد از اجرای پیشآزمون بهطور تصادفی در پنج گروه مشاهدهای، سایهزنی، فیزیکی، ترکیبی (مشاهده ـ سایهزنی) و کنترل قرار گرفتند. گروههای تمرینی در مرحلۀ اکتساب، مهارت پرتاب دارت را براساس دستورالعمل ویژۀ هر گروه 60 مرتبه تمرین کردند. ده دقیقه پس از مرحلۀ اکتساب، آزمون یادداری/انتقال فوری اجرا شد و پس از 24 ساعت بیتمرینی آزمون یادداری/ انتقال تأخیری انجام گرفت. آزمون تحلیل واریانس با اندازههای تکراری (سطح معناداری 05/0) نشان میدهد گروهها بهطور معناداری عملکرد بهتری در مقایسه با گروه کنترل دارند (05/0>P). همچنین گروه فیزیکی و گروه ترکیبی در مقایسه با گروههای مشاهده و سایهزنی بهطور معناداری عملکرد بهتری دارند (05/0>P). میزان یادگیری گروه ترکیبی برابر با تمرین فیزیکی است (05/0P<). بهطور کلی، نتایج این پژوهش نشان میدهد با ترکیب مشاهده و سایهزنی، یادگیری برابر با تمرین فیزیکی رخ میدهد. این یافتهها پیشنهاد میدهد با توجه به اینکه این شیوۀ تمرینی، در هر زمان و هر مکان و با حداقل امکانات قابل اجراست، میتواند زمان و هزینههای آموزشی را کاهش دهد و حتی در شرایطی خاص جایگزین تمرین فیزیکی شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمرین ترکیبی؛ تمرین سایهزنی؛ مهارت پرتاب دارت؛ یادگیری مشاهدهای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 751 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 504 |
||