کارکردهای کلامی تاویل در دیدگاه فیض کاشانی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 1، دوره 51، شماره 2، بهمن 1397، صفحه 157-175 اصل مقاله (282.7 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2018.240791.522968 | ||
| نویسندگان | ||
| نفیسه اهل سرمدی* 1؛ مهدی امامی جمعه2 | ||
| 1استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| مسئلۀ اصلی نوشتار حاضر تبیین نقش تأویل در اندیشۀ کلامی فیض کاشانی است. بدین ترتیب که نگارنده در تلاش است که مبتنی بر آثار این متکلم شیعی، به استخراج دیدگاه او در چگونگی ارتباط کلام و تأویل بپردازد. این متکلم عارف، تأویلپژوهی را رهیافتی در جهت فهم دین میداند؛ بهطوریکه غفلت از آن متکلم را در مسیر انجام رسالتهای کلامی خویش به مخاطره میاندازد. میتوان گفت سهمی که تأویل در فهم و تبیین و نیز تنظیم عقاید دینی دارد، به عنوان دو کارکرد اساسی تأویل در کلامپژوهی فیض است. در نظر او متکلم با غفلت از بحث تأویل، همچون کسی است که دین را در تاریکی میشناسد. تمثیل او به داستان مولوی در باب فیل و خانۀ تاریک، در فهم این مسئله نقش کلیدی دارد. سومین کارکرد تأویل از رهگذر مباحث انسانشناسی تشریح میشود. انسان به عنوان فاعل تأویل و تنها موجودی که تاویلگر است، خود نیز از ساختاری تشکیکی برخوردار است. نقش تأویل نفس در غایت علم کلام از ثمرات پیوندی است که بین کلام و تأویل برقرار میشود. سیر تأویل نفس آدمی سیری زیباییشناسیک و هنرمندانه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انسان؛ تأویل؛ تشکیک؛ زیباییشناسی؛ علم کلام | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 957 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 570 |
||