مدیریت دانش در سیر تاریخی قراردادهای بالادستی صنعت نفت ایران | ||
| مطالعات حقوق انرژی | ||
| مقاله 7، دوره 4، شماره 1، فروردین 1397، صفحه 139-182 اصل مقاله (469.73 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrels.2018.240929.144 | ||
| نویسندگان | ||
| فیصل عامری* 1؛ عباس کاظمی نجفآبادی2؛ سیدمهدی میرفتاح3 | ||
| 1دانشیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| 2استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| 3دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای بینالمللی نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامۀ طباطبائی | ||
| چکیده | ||
| ایران با داشتن ذخایر عظیم هیدروکربوری جهان، با گذشت بیش از یک قرن از نخستین استخراج و بهرهبرداری نفت در قلمرو خود، تا امروز به یک قرارداد جامع که زمینهساز پیشرفت دانش فنی کشور و سوقدهنده به حداکثرسازی ظرفیت اقتصادی میادین هیدروکربوری باشد، دست نیافته است. در این پژوهش ضمن نگاهی اجمالی به دانش و مدیریت آن، به عنوان شرط لازم انتقال فناوری، قراردادهای نفتی امتیازی، مشارکتی و خدماتی پیش و پس از انقلاب اسلامی، از نگاه مدیریت دانش واکاوی شدهاند. نتایج بهدستآمده، نشان میدهد قراردادهای امتیازی فارغ از رویکرد دانشی و بدون فراهم کردن بستر تحقق ابعاد و فرایندهای مدیریت دانش تنظیم شده و قراردادهای مشارکتی و خدماتی نیز به اختصار و بدون تأمین تضمینهای لازم، تنها زمینهساز کسب دانش بوده و رویکردی به سایر ابعاد مدیریت دانش نداشته است. پس از انقلاب اسلامی، با وجود تحولات و پیشرفتهای شگرف دانش در چند دهۀ اخیر، شروط راهبردی برای تحقق ابعاد مدیریت دانش و توسعه دانش و فناوری در قراردادهای بیع متقابل به روشنی مطرح نشده است و در نسل سوم این قراردادها، بُعد اجرایی انتقال فناوری فقط در سطح آموزش نیروهای انسانی، آن هم نه به صورت مطلوب نمود مییابد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انتقال فناوری؛ حوزۀ بالادستی؛ قراردادهای نفتی؛ مدل پروبست؛ مدیریت دانش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,557 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,995 |
||