میانی اندیشیِ صدرایی در هستی شناسی، متّکی بر وجود منبسط | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 51، شماره 1، مرداد 1397، صفحه 87-109 اصل مقاله (279.11 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2018.234969.522951 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید طاوسی ینگابادی1؛ فروغ السادات رحیم پور* 2؛ جعفر شانظری گرگابی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| 3دانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| فلاسفۀ مسلمان به منظور تبیین نحوۀ ارتباط میان مراتب هستی، اموری را به مثابۀ میانیها مطرح ساختهاند. در فلسفۀ ملاصدرا، وجود منبسط، به عنوان صادر اول، میان هویت غیبیه و ماهیات قرار دارد. این وجود مجرای مبانی هستیشناختیِ اصالت، وحدت و تشکیک در وجود است. بنابراین هستیشناسیِ مبتنی بر نقش میانی این وجود، ظهور مبسوطی است از میانیاندیشیِ صدرایی. بر اساس این ساختار میانیاندیشانه، امکان بینهایت امور میانی وجود دارد که اگرچه نام و تعیّن آنها ناشناخته است ولیکن وجود آنها انکار ناپذیر است. وجود منبسط وجود واحدی است که در عین حال شامل مراتب بینهایت است و همیشه مرتبهای میانی، میان دو مرتبۀ هستیشناختی از این وجود، قابل فرض است. بنابراین همۀ هویاتی که فلاسفۀ پیشین به عنوان میانیها بدان اشاره کرده بودند، میتواند به عنوان مراتب این وجود واحد تبیین شود. ثمرۀ چنین تبیینی را در حل مسائلی نظیر وحدت و کثرت فعل خداوند، حقیقت علم و جایگاه کلام و صورت نوعیه میتوان مشاهده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصالت وجود؛ تشکیک وجود؛ ملاصدرا؛ میانیاندیشی؛ وجود منبسط؛ وحدت وجود | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 851 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 601 |
||