گفتگوی پایدار (اخلاقی) در برنامهریزی شهری بر اساس نظرگاه ایرانی-اسلامی (مولانا) و غربی (باختین) | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| مقاله 2، دوره 7، شماره 1، فروردین 1396، صفحه 33-54 اصل مقاله (765.26 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2018.242357.1135 | ||
| نویسندگان | ||
| مهرداد رحمانی1؛ بهناز امین زاده* 2 | ||
| 1گروه شهرسازی، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| از زمان مطرح شدن انقلاب مشارکتی در دهه 50 میلادی تاکنون، پژوهشگران و محققان مختلف، تلاشهای بسیاری در زمینه چگونگی تحقق مشارکت اجتماعی در برنامهریزیها در سطوح و مقیاسهای مختلف، انجام دادهاند. از سوی دیگر، با مطرح شدن موضوع پایداری در دهههای پیشین و آمیختگی آن با موضوع مشارکت اجتماعی، این تلاشها شدت گرفته است. در مقاله حاضر، ابتدا این مدعا که محوریترین موضوع در مشارکت اجتماعی، مفهوم گفتگو است، با استفاده از متون فکری و فلسفی مورد مداقه قرار گرفته است. سپس به منظور تدوین چارچوبی برای گفتگوی پایدار، به صورت توامان به اندیشه ایرانی- اسلامی و اندیشه غربی رجوع شده است. بر این مبنا، اندیشه مولانا به عنوان نماینده اندیشه ایرانی- اسلامی و میشاییل باختین به عنوان نماینده اندیشه غربی مورد بررسی قرار گرفته است. با استفاده از روش تحلیل محتوای تفسیری، مولفههای گفتگوی واقعی در اندیشه مولانا و باختین، از بخش نخست مثنوی معنوی مولانا و کتاب تخیل مکالمهای باختین، استخراج شده است. نتایج تحلیل نشان داد گفتگو صرفا انتقال پیام نیست بلکه تجربه دنیایی جدید و به طور عام تجربه «دیگری» است. همچنین مشخص شد، گفتگو منحصر به ماده کلامی نیست و پایداری آن وابسته به امتداد آن در ضمایر و به بیان دیگر، ارتقاء از سطح همزبانی به سطح همدلی است. در نهایت، چارچوب پیشنهادی گفتگوی پایدار (اخلاقی) به صورت فرایندی پیشنهادی برای کاربست در برنامه ریزی شهری، در روندی غیرخطی، ارائه گردید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توسعه پایدار؛ گفتگوی پایدار؛ مشارکت اجتماعی؛ اخلاق؛ برنامهریزی شهری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 780 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 717 |
||