اضافۀ استشهادی | ||
| پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت | ||
| مقاله 14، دوره 6، شماره 2 - شماره پیاپی 12، دی 1396، صفحه 243-255 اصل مقاله (335.24 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlcr.2018.65535 | ||
| نویسندگان | ||
| روح الله هادی1؛ نگین مژگانی2 | ||
| 1دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشآموختۀ کارشناسیارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| استشهاد و اقتباس آیات قرآنی، در دورههای مختلف، همواره از بارزترین ویژگیهای متون نثر فارسی بودهاست. طبیعی است که این صنعت خطابی، مانند هر پدیدۀ زبانی، بنابر مقتضیات فکری و ادبی غالب هر دوره، دستخوش تحول و شکلگردانی شدهاست. بررسی نمونههای استشهاد در نثر فارسی از قرن پنجم تا هشتم هجری نشان میدهد که این صنعت به مرور زمان از عنصری استدلالی به عنصری بلاغی تغییر شکل یافته و براثر این تحول کارکردی، ساختار زبانی آن نیز از حالت مبسوط و صریح و مستقل به سمت الگویی موجز و مبهم و وابسته حرکت کردهاست. نتیجۀ نهایی چنین جریانی، ظهور نوع تازهای از ترکیب اضافی در زبان فارسی است که میتوان آن را «اضافۀ استشهادی» نامید. باتوجهبه غیاب این نوع ترکیب اضافی در آثار مربوط به دستور زبان فارسی، بررسی جامع ساختمان این ترکیب ضروری است. در این نوشته، عوامل شکلگیری، ساختار زبانی و ادبی، الگوها و کارکردهای اضافۀ استشهادی بررسی شدهاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نثر؛ استشهاد؛ شکلگردانی؛ کارکرد؛ الگو؛ ترکیب اضافی؛ دستور زبان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 970 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 704 |
||