بررسی انتقادات هگل از تجربۀ دینی شلایرماخر | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 5، دوره 14، شماره 2، 1396، صفحه 287-309 اصل مقاله (239.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2017.201184.1005338 | ||
| نویسندگان | ||
| نادر صمیمی* 1؛ رضا گندمی نصرآبادی2 | ||
| 1کارشناس ارشد فلسفۀ دین دانشگاه تهران | ||
| 2دانشیار دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| تجربۀ دینی بهعنوان یک نظریۀ بهنسبت منسجم، نخستین بار توسط شلایرماخر مطرح شد. او تجربۀ دینی را به «احساس وابستگی به امر مطلق» تعریف کرد. شلایرماخر گوهر دین را شهود و احساس میداند که بینیاز از وساطت مفاهیم عقلی است. از جمله آثار و نتایج تجربۀ دینی شلایرماخر را میتوان شخصی کردن عنصر اساسی دین، ترویج رویکرد سلبی دربارۀ شناخت ذات و صفات خدا، در نظر گرفتن احساس بهعنوان منبع شناخت و امکان حصول شناخت بیواسطه دانست. بر اساس نظر هگل، محتوای دین و فلسفه یک چیز است و هر دو مراحلی از آگاهی روح هستند. بهنظر وی تنها با اندیشه میتوان به وجود خدا و ذات الهی پی برد. هگل با تکیه بر نظر خود مبنی بر عدم امکان آگاهی بیواسطه، تجربۀ دینی و شهودگرایی شلایرماخر را نقد میکند و الهیات مبتنی بر احساس را ناتوان از توصیف و تبیین صحیح دین و خدا میداند. شاه بیت انتقادهای هگل بر تجربۀ دینی مورد نظر شلایرماخر عدم امکان شناخت بیواسطه و انتقاد به شخصی بودن عنصر دینی در تجربۀ دینی، ناتوانی آن از شناخت ذات خدا، عدم توجه به یگانگی قوای ذهنی و انتقاد از در نظر گرفتن احساس بهعنوان منبع شناخت است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایدهآلیسم؛ تجربۀ دینی؛ شلایرماخر؛ شناخت بیواسطه؛ هگل | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 896 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 713 |
||