گفتگوی بین ادیان بر پایة مناسبات عرفانی | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| مقاله 4، دوره 49، شماره 2، 1395، صفحه 195-210 اصل مقاله (550.37 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2017.216924.629627 | ||
| نویسنده | ||
| خلیل حکیمی فر* | ||
| استادیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشگاه سیستان و بلوچستان. | ||
| چکیده | ||
| نقش دین در سیر تحولات تاریخی امری بیبدیل است؛ از یکسو ادیان دارای تنوع و تفاوتهای بسیاری هستند و از سوی دیگر در طول تاریخ کشمکش و نزاعهای طولانی که به نام دین صورت گرفته، گفتگو میان ادیان را به یک ضرورت تبدیل نموده است. اما چگونه میتوان شیوه و مبانی مدونی را برای گفتگو براساس تعامل بین ادیان دنبال نمود؟ در سالهای اخیر دربارة شیوة گفتگو بین ادیان نظریاتی ارائه شده و فرصتهایی برای بهکار بستن آنها با هدف ایجاد رواداری، احترام و درک متقابل فراهم گردیده است، اما هنوز تا رسیدن به کمال مطلوب فاصله بسیار است. در این نوشتار به بررسی شیوههای چهارگانة گفتگو پرداخته خواهد شد که از کثرتگرایی جان هیک و پارادایمهای سهگانة او آغاز میشود و با طرح روش گفتگوی مارتین بوبر مبتنی بر اندیشة من ـ تو ادامه مییابد و پس از تأکید بر روش کویاما که مبتنی بر اصل بازتاب است، سرانجام به بحث دربارة روش چهارم یعنی گفتگوی مبتنی بر اندیشة عرفانی میرسد. روش چهارم، در مقایسه با سه روش دیگر، جریانی مطمئن و انسانی را در گفتگوی بین ادیان طی میکند. آنچه در این نوشتار خواهد آمد، بررسی این شیوهها و تحلیل بهترین ابزار و روش در گفتگوی بین ادیان است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گفتگو؛ ادیان؛ عرفان و معنویت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,306 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,113 |
||