مراقبه درنهج البلاغه | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| مقاله 3، دوره 49، شماره 1، 1395، صفحه 23-40 اصل مقاله (197.75 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2016.58715 | ||
| نویسنده | ||
| رضا رنجبر* | ||
| استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز | ||
| چکیده | ||
| مراقبه از ریشهی رقب در لغت به معنای گردن است. با توجه به این که انسان در نظارت عمیق و همه جانبه گردن خود را به حالت کشیده نگه میدارد فلذا برای نظارت خدا بر انسان و نظارت انسان بر اعمال و حالات خویش و همنوع خویش مراقبت گفته میشود. مراقبت خدا بر انسان و انسان بر خود یک وجه اشتراکی در خصوص تکامل روحی و اخلاقی انسان دارد. ولی فرق نظارت خدا بر انسان با نظارت انسان بر خویش از این جهت است که مراقبت و نظارت خداوند همه جانبه بوده و هیچ نقص، کاستی و اشتباه ندارد. نتیجه این نظارت به خود خداوند برنمیگردد. مراقبت انسان بر حالات و رفتار خویش به وسعت مراقبت خداوند نمیرسد و احتمال دارد که همراه با غفلت نیز باشد. در این تحقیق ابعاد موضوعات فوق و همچنین اقسام مراقبت از دیدگاه امام علی(ع) بررسی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امام علی (ع)؛ مراقبه؛ نهج البلاغه؛ نظارت خدا؛ نظارت انسان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,821 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,624 |
||