تأثیر شیوههای مختلف خودگفتاری انگیزشی،آموزشی و ترکیبی بر خودکارامدی جسمانی، اکتساب و یادگیری تکلیف پرتاب دارت | ||
| رشد و یادگیری حرکتی ورزشی | ||
| مقاله 8، دوره 8، شماره 1، 1395، صفحه 127-140 اصل مقاله (216.86 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی Released under CC BY-NC 4.0 license I Open Access I | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jmlm.2016.58496 | ||
| نویسندگان | ||
| احمدرضا موحدی* 1؛ عباس بهرام2؛ سحر بردبار3 | ||
| 1دانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران | ||
| 2استاد گروه رفتار حرکتی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| 3کارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف از مطالعۀ حاضر، بررسی تأثیر شیوههای مختلف خودگفتاری انگیزشی، آموزشی و ترکیبی بر اکتساب و یادگیری یک تکلیف ادراکی حرکتی (دارت) و خودکارامدی جسمانی در دانشآموزان دختر 18-13 ساله بود. 48 دانشآموز دختر با میانگین سنی 46/15 سال که در پرتاب دارت مبتدی بودند، داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنیها پس از شرکت در جلسۀ آموزشی و پیشآزمون به چهار گروه 12 نفری شامل گروههای خودگفتاری انگیزشی، آموزشی، انگیزشی-آموزشی و تمرین جسمانی تقسیم شدند. دورۀ مداخله شامل 10 جلسه اکتساب، دو جلسه آزمون یادداری و یک جلسه آزمون انتقال بود. برای تحلیل دادهها از تحلیل واریانس یکراهه و تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر استفاده شد. یافتههای این پژوهش نشان داد که در مراحل اکتساب، یادداری فوری و یادداری تأخیری شیوههای خودگفتاری ترکیبی (انگیزشی-آموزشی) و آموزشی بیشتر از خودگفتاری انگیزشی و تمرین جسمانی به بهبود عملکرد پرتاب دارت در نوجوانان 18-13 ساله منجر شد. در مرحلۀ انتقال بهترین عملکرد مربوط به شیوۀ خودگفتاری آموزشی بود و سه شیوۀ دیگر به یک اندازه عملکرد داشتند. همچنین نتایج نشان داد که مداخلههای مختلف اثر معناداری بر خودکارامدی جسمانی افراد نداشت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خودگفتاری آموزشی؛ خودگفتاری انگیزشی؛ خودگفتاری ترکیبی؛ خودکارامدی جسمانی؛ یادگیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,084 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,476 |
||