بررسی کنایه در تفسیر کشاف زمخشری | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 5، دوره 7، شماره 2، 1394، صفحه 81-100 اصل مقاله (1.28 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2016.58100 | ||
| نویسندگان | ||
| غلامعباس رضایی هفتادری* 1؛ سمیه برزین2 | ||
| 1دانشیار دانشگاه تهران | ||
| 2دانش آموخته دکتری در رشتة زبان و ادبیات عربی | ||
| چکیده | ||
| کنایه، یکی از فنون بلاغی است که بیشتر از مجاز و استعاره کاربرد دارد. به همین منظور بلاغیان در تعریف و تبیین اقسام آن در طول قرنها - با وجود اختلاف نظرهایی که داشتهاند – تلاشهای برجستهای کرده و آثار ماندگاری از خود به جای گذاشتهاند. تفسیر کَشّاف، مشهورترین منبع تفسیری بلاغی است که در فهم زیباییهای ادبی و معانی بلند قرآنی، بدان ارجاع داده میشود. نظر به اهمیت زیاد کنایه در تفسیر کشاف، در پژوهش حاضر به مفهوم کنایه در این تفسیر، نوآوریهای زمخشری در باب کنایه، اسلوبهای وی برای بیان کنایات قرآنی و نحوة تأثیر مذهب زمخشری در بحث کنایه پرداخته میشود. از رهگذر این جستار مشخص میگردد که زمخشری برای نخستین بار بحث مجاز از کنایه، کنایه در مفرد و تفاوت میان کنایه و تعریض را مطرح کرده و از دو اسلوب مستقیم و غیر مستقیم برای بیان کنایات قرآنی، استفاده نموده است. دیگر اینکه مذهب اعتزالی او تأثیر زیادی در بحث کنایه داشته، بدین صورت که برخی از تصاویر کنایی قرآن که در تعارض با اصول معتزله بوده، حمل بر مجاز، تمثیل و تصویر کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کنایه؛ بلاغت؛ زمخشری؛ تفسیر کشاف؛ معتزله | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,706 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,349 |
||