نوسازی و تحزب (مطالعۀ موردی: دولت هاشمی رفسنجانی) | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 8، دوره 46، شماره 2، 1395، صفحه 403-421 اصل مقاله (248.74 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2016.57938 | ||
| نویسندگان | ||
| الهه کولایی* 1؛ یوسف مزارعی2 | ||
| 1استاد گروه مطالعات منطقهای دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| این نوشتار در پی آن است تا ریشههای شکلگیری یکی از پدیدههای سیاسی و اجتماعی، یعنی یک حزب سیاسی را در دورهای مشخص از تاریخ معاصر ایران واکاوی کند تا بهواسطۀ آن بتوان از تحلیلهای سطحی و همیشه در دسترس که همواره نتایج ساده و اغلب گمراهکننده در پی دارد، فراتر رود و امکان شناخت دقیقتر آنها را فراهم آورد. چگونگی شکلگیری حزب کارگزاران سازندگی و نقش برنامههای نوسازی دولت هاشمی رفسنجانی در آن، پرسش اصلی این پژوهش است که برای تبیین آن از میان سه نظریۀ رایج، نظریۀ نوسازی مبنای نظری قرار گرفته و از روش تحقیق تحلیل دادههای ثانویه استفاده شده است. در نظریههای جدید نوسازی بهجای تمرکز بر الگوی نمونه، به ویژگیهای تاریخی و خاص هر جامعه توجه میشود. یافتههای این پژوهش نشان میدهد، میان نوسازی دولت هاشمی و شکلگیری حزب کارگزاران ارتباطی استوار وجود دارد، زیرا نوسازی دولت هاشمی، دگرگونیهای شایان توجهی در شاخصهای توسعه در ایران ایجاد کرد که به احیای طبقۀ متوسط جدید و مبنای شکلگیری حزب کارگزاران و پیروزیهای آن حزب در انتخابات بعدی منجر شد و حزب کارگزاران را بهعنوان یک نیروی اصلی مدافع اصلاحات سیاسی و اقتصادی، آزادیهای اجتماعی و مدارای فرهنگی وارد فضای سیاسی ایران کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حزب سیاسی؛ طبقۀ متوسط؛ کارگزاران سازندگی؛ مشارکت سیاسی؛ نوسازی؛ نهادمندی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,188 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,579 |
||