روششناسی هجویری در تعریف و نقد اصطلاحات تصوف | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 9، دوره 5، شماره 2 - شماره پیاپی 16، 1394، صفحه 149-168 اصل مقاله (379.01 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2016.57812 | ||
| نویسنده | ||
| علیرضا محمدی کله سر* | ||
| استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهرکرد | ||
| چکیده | ||
| هجویری در تعاریف خود از مبانی و اصطلاحات تصوف، ضمن پایبندی به سنتهای پیشین از روشی خاص نیز بهره گرفته است که میتواند تفاوتهای نگاه وی به این مقولات را توجیه کند. هدف این مقاله بررسی اصول روششناختی هجویری به منظور تحلیل رویکرد وی در تعریف اصطلاحات تصوف است. مهمترین اصول روششناختی در کشف المحجوب عبارت از محوریت فنا و تأکید بر محدودیتهای ذاتی بشری است. هجویری در بخشهای مختلف تعریف، تفسیر، مقایسه و نقد اصطلاحات تصوف، با تکیه بر یکی از این اصول دیدگاههای خود را بیان کرده است. وی در تعریف اصطلاحات و در نقد کارآیی آنها، بیشتر بر اصل نخست؛ در نقد تعاریف دیگران، بیشتر بر اصل دوم و در مقایسة اصطلاحات، بر هر دو اصل تکیه میکند. اصول یاد شده به تأویلهای هجویری از آیات، تمثیلها و داستانوارهها نیز جهت میدهد. این اصول، ارتباطی معنایی را میان اصطلاحات تصوف در کشف المحجوب آشکار میکند و نگاه هجویری را در مرز دو وجه تعریفپذیری و تعریفناپذیری اصطلاحات در نوسان نگاه میدارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هجویری؛ روششناسی؛ اصطلاحشناسی؛ تصوف؛ فنا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,516 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,818 |
||