داوری در داوری ملاصدرا میان عرفا و حکما در مسئله ذات حق | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 5، دوره 13، شماره 1 - شماره پیاپی 24، 1394، صفحه 79-95 اصل مقاله (474.04 K) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2015.56696 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین غفاری1؛ غلامعلی مقدم* 2 | ||
| 1دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| چکیده | ||
| تبیین هستی شناسانه مرتبه حق از مسائل بنیادین مکاتب فکری دینی ازجمله عرفا و فلاسفه است. با پیدایش عرفان نظری عرفا در مقام تحویل شهود به معرفت حصولی برآمده و با پذیرش و تبیین اعتبارات وجود، ذات حق را، مرتبه لابشرط مقسمی معرفی کردهاند. حکما حقتعالی را وجود بشرط لا میدانند، و این مسئله از نقاط مورد اختلاف حکما و عرفا به شمار میآید. در این میان ملاصدرا و عدهای بهتبع او سعی کردهاند با تفسیر وجود لابشرط مقسمی به حقیقت وجود، تأویل لابشرط مقسمی مفهومی به کلی سعی و تحویل تشکیک خاصی به وحدت شخصی، میان اعتقاد حکما و عرفا جمع نموده و تعارض میان دیدگاه عرفا و حکما را رفع کنند. در این مقاله با روش تطبیقی تحلیلی نشان دادهایم که اولاً: حکما نهتنها با عرفا همعقیده نیستند، بلکه اساساً اعتبار لابشرط مقسمی را مفهومی اعتباری میدانند و آن را به عنوان مرتبهای واقعی در هستی قبول ندارند و ثانیاً: بر اساس مبانی حکمی دیدگاه عرفا ناشی از خلط حیطه معرفتشناسی با وجود شناسی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ذات حق؛ وجود بشرط لا؛ لابشرط مقسمی؛ وجود مطلق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,047 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,407 |
||