تأثیر مبانی معرفتشناختی ویتگنشتاین بر ایزوتسو در تحلیل معنایی مفاهیم اخلاقی- دینی قرآن | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| مقاله 6، دوره 47، شماره 2، 1393، صفحه 285-300 اصل مقاله (166.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2014.54281 | ||
| نویسنده | ||
| محمد حسین لطفی* | ||
| استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه پیام نور | ||
| چکیده | ||
| ایزوتسو متأثر از مبانی معرفتشناختی ویتگنشتاین، بر آن شد تا با استفاده از معناشناسی به زبان قرآن و تحلیل معنایی مفاهیم اخلاقی- دینی بر اساس جهانبینی قرآن بپردازد. از نظر او، تفاوت معنایی واژگان، به سبب گوناگونی کاربرد آنها در حوزۀ معنایی است. اگرچه یک واژه از معنای اساسی و اولیۀ واحدی برخوردار است، با ورود به یک نظام خاص، مثلاً جهانبینی قرآنی، عناصر تازۀ معناشناختی پیدا میکند. بر اساس روش معناشناسی ایزوتسو، هر واژهای در بافت و زمینهای خاص، مثلاً قرآن، با اخذ ویژگیهای آن واژه و مشتقاتش و در نهایت ارائۀ انگارۀ معنایی، معنا مییابد. البته، مجموعۀ باورها، پیشفرضها و پیشفهمهای فرد بر انگارهای که به دست میدهد، تأثیر میگذارد. در این نوشتار، با اشاره به روش معناشناسی ایزوتسو در مفاهیم اخلاقی- دینی قرآن، به تحلیل مبانی معرفتشناختیای که وی متأثّر از ویتگنشتاین بوده است، از جمله «دیدن به عنوانِ»، «اصل زمینۀ معنایی» و «نظریۀ کاربردی معنا»، میپردازیم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایزوتسو؛ زبان قرآن؛ دیدن به عنوانِ؛ زمینهگرایی؛ کاربرد معنا؛ معرفتشناسی؛ معناشناسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,354 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,035 |
||