اساسیسازی ماهوی حق بر محیط زیست در حقوق ایران و فرانسه | ||
| مطالعات حقوق تطبیقی | ||
| مقاله 14، دوره 5، شماره 2، 1393، صفحه 559-580 اصل مقاله (441.64 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcl.2014.52955 | ||
| نویسنده | ||
| علی مشهدی* | ||
| استادیار گروه حقوق عمومی و بینالملل دانشکدۀ حقوق دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| امروزه حق بر محیط زیست در حقوق عمومی داخلی در قالب قوانین اساسی، آرای دادگاهها و رویههای اداری شناسایی و تضمین شده است. این شناسایی مرهون تحول هنجارین این حق در حقوق عمومی داخلی است. با ورود این حق به سطح هنجارهای اساسی، صحبت از بازتاب و تأثیر واقعی شناسایی این حق در نظام حقوق عمومی معاصر و گذار از اساسیسازی شکلی به اساسیسازی ماهوی است. نگارندۀ این مقاله کوشیده است در پرتو تئوری تعادل و نظریۀ تفسیر نشان دهد که چگونه اساسیسازی شکلی این حق به اساسیسازی ماهوی آن در حقوق عمومی فرانسه انجامیده و ظرفیت این امر در حقوق عمومی ایران به چه نحو است. با بررسی مجموعه هنجارهای اساسی و رویههای قضایی، میتوان گفت که هماکنون دغدغۀ نظام حقوقی تلاش در راستای صورتبندی سازوکارهایی حقیقی برای تضمین مؤثر حق بر محیط زیست است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اساسیسازی شکلی؛ اساسیسازی ماهوی؛ تحول تفسیری هنجارها؛ حق بر محیط زیست؛ حقوق اساسی محیط زیست؛ رویۀ قضایی زیستمحیطی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,687 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 5,840 |
||