آموزه بدا در قرآن، آرای کلامى شیعه، و آثار مولوى | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 3، دوره 47، شماره 2، 1393، صفحه 203-224 اصل مقاله (474.28 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2014.52867 | ||
| نویسنده | ||
| حسین حیدری* | ||
| استادیار گروه ادیان و فلسفه دانشگاه کاشان | ||
| چکیده | ||
| دیرپایترین آموزۀ مورد اختلاف ادیان بزرگ، ماجرای تشبیه و تنزیه، یا انسانپنداری و تعالی خداوند، در موضوعاتی از این قبیل است: که آیا قدرت، علم و ارادۀ او نیز همانند آدمیان دگرگونی میپذیرد یا خیر. این مقاله نشان میدهد که مولانا بر خلاف جبرگرایان اشعری، و تا حدودی همسو با شیعۀ امامیه و مرجئه، براساس اعتقاد به کرم بی منتهای حق تعالی، معتقد است که دست کرم و جود خداوند در هیچ آنی بسته نیست، بلکه با اندک بهانهای، رحمت جدید او شامل کائنات میگردد. این ویژگی خداوند او را قادرتر نشان میدهد. در نگاه مولوی، با نپذیرفتن تغییر اراده و مشیت خداوند (باور به بدا) دعا کردن کوششی بیهوده است. وی حتی روز قیامت را نیز عرصۀ تغییر ارادۀ حق و تغییر سرنوشت آدمیان میشمارد و آن جهان را نیز شهری پربازار و کسب میخواند . نتیجۀ عملی چنین باوری، امید پیوسته و دعای مدام است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توحید؛ جلالالدین محمد مولوی؛ بدا؛ کلام شیعه؛ کرم خداوند | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,384 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,371 |
||