داستانوارگی در غزلیّات شمس | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 5، دوره 3، شماره 2، 1392، صفحه 59-76 اصل مقاله (406.99 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2014.50319 | ||
| نویسندگان | ||
| داوود اسپرهم* 1؛ سمیّه اسدی2 | ||
| 1دانشیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه علّامه طباطبایی | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان | ||
| چکیده | ||
| غزلیّات مولانا بارها و بارها از جهات مختلف مورد بررسی و تحلیل بزرگان و ادیبان مختلف قرار گرفته است. با توجّه به ساختار غزل و ویژگیهای آن به عنوان یک قالب شعری و سیر تحوّل و تکامل آن از ابتدا تا عصر مولانا، درمییابیم که مولوی در غزلیّاتش گویی نوع تازهای از غزلداستانی و روایی را ـ که پیش از او سنایی و عطّار بدان پرداخته بودند ـ به نمایش میگذارد. اینکه مولانا از چه تمهیدات و شگردهایی برای بارورسازی غزل به عنوان بستری داستانی سود جسته است و اینکه غزلداستانهای او چند گونه هستند و هر یک چه ویژگیهایی دارند، از جمله پرسشهایی است که محور اصلی این مقاله را تشکیل میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| غزلیّات شمس؛ مولانا؛ داستانواره؛ طرح؛ تلمیح | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 6,315 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,411 |
||