«رقـص، بـازی، نمـایش» بررسی کنش های نمایشی در آثار پیش از اسلام ایران | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 5، دوره 3، شماره 43 - شماره پیاپی 878246، 1391، صفحه 41-49 اصل مقاله (5.21 M) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2012.24776 | ||
| نویسنده | ||
| صدرالدین طاهری | ||
| استادیار گروه موزه داری، دانشکده مرمت، دانشگاه هنر اصفهان | ||
| چکیده | ||
| این نوشتار تلاش دارد به بررسی نگاره های همبسته با رقص یا کنش های نمایشی بر روی آثار دوران پیش از اسلام ایران بنشیند و در این راه با پژوهشی کتابخانه ای و موزه ای، به پی جویی تطبیقی و تحلیلی هنرهای نمایشی در آن دوران بپردازد. گستره این بررسی از هزاره ششم پ.م تا دوران ساسانی است و سخن با نگاهی به نوشتارهای ایرانی آغاز می گردد. با موشکافی آثار ایرانی موزه ها و مجموعه های جهان می توان دریافت که آیین های نمایشی ایران در دورانی بس کهن تر از تصور ما پا گرفته اند. بر روی این آثار نشانه های پرشماری از آشنایی مردمان ایران با گونه های رقص و اهمیت آن در فرهنگ و هنر ایرانی آشکار است. نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و نیز ابزارهای نمایش چون سیماچه، لباس مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و... دستکم از هزاره ششم پ.م در ایران شناخته شده و مورد بهره بوده اند. در سنت کهن ایرانی نمی توان فاصلهای میان رقص، بازی و نمایش نهاد. این هر سه در خدمت آیین هایی چون جشن، سوگ و نیایش بوده اند، و به دست بازیگرانی آشنا به موسیقی، رقص، کنش های بدنی و شیوه های بیان رخ داده اند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بازی؛ رقص؛ ساز؛ سیماچه؛ نمایش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 5,513 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 6,080 |
||